Κυλάει ο χρόνος το ίδιο γρήγορα στη Γη και στον Άρη;Εξαφανίζονται οι χαρακτηριστικές αυλακώσεις του δέρματός μας, αν καούμε από φωτιά ή κάποιο οξύ;

Κυλάει  ο χρόνος το ίδιο γρήγορα στη Γη και στον Άρη;

Πριν από τη δημοσίευση της Θεωρίας της Σχετικότητας, η απάντηση θα ήταν κατηγορηματική: ο χρόνος κυλάει εξίσου γρήγορα και στους δύο πλανήτες. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά, γιατί –σύμφωνα με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας– ο ρυθμός με τον οποίο «τρέχει» ένα ρολόι εξαρτάται από το βαρυτικό πεδίο μέσα στο οποίο βρίσκεται, όπως επίσης και από την απόστασή του από τη συσσώρευση ύλης η οποία προκαλεί το πεδίο. Έτσι, όσο ισχυρότερο είναι ένα πεδίο τόσο πιο αργό είναι το ρολόι. Επειδή η Γη έχει μεγαλύτερη μάζα από τον Άρη, το βαρυτικό της πεδίο είναι ισχυρότερο και, σύμφωνα με υπολογισμούς, αναγκάζει το ρολόι στη Γη να χάνει 0,017 δευτερόλεπτα ανά γήινο έτος σε σχέση με τον Άρη. Και επειδή η Γη βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο, το ρολόι χάνει επιπλέον 0,106 δευτερόλεπτα το χρόνο.

Τέλος, σύμφωνα πάντα με την περίφημη θεωρία του Αϊνστάιν, το ρολόι χάνει 0,054 δευτερόλεπτα το χρόνο επειδή ο πλανήτης μας περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο ταχύτερα απ’ ό,τι ο Άρης. Επομένως, ένα ρολόι στη Γη χάνει 0,177 δευτερόλεπτα κάθε γήινο έτος σε σχέση με ένα ρολόι στον Άρη. Αν, δηλαδή, φανταστούμε έναν αστροναύτη που επιστρέφει στη Γη από τον Άρη μετά από πενήντα χρόνια, αυτός θα είναι κατά εννέα δευτερόλεπτα μεγαλύτερος σε ηλικία από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Εξαφανίζονται οι χαρακτηριστικές αυλακώσεις του δέρματός μας, αν καούμε από φωτιά ή κάποιο οξύ;

Τα δακτυλικά αποτυπώματα μπορούν κάλλιστα να εξαφανιστούν σε περίπτωση σοβαρού εγκαύματος από φωτιά ή οξύ. Πρέπει όμως να καεί και η επιδερμίδα και το υπόδερμα ή υποδόριος ιστός. Σε αυτή την περίπτωση, δημιουργείται ουλώδης ιστός, χωρίς τις χαρακτηριστικές γραμμές που σχηματίζουν το ανθρώπινο δακτυλικό αποτύπωμα.

Πρέπει, ωστόσο, το έγκαυμα να είναι σοβαρό για να καεί το δέρμα κάτω από την επιδερμίδα – σε επιπόλαια τραύματα και καψίματα, το δακτυλικό αποτύπωμα αναδημιουργείται.

Μερικές φορές διαβάζουμε σε βιβλία και βλέπουμε σε ταινίες κακοποιούς που καίνε ή τρίβουν τα ακροδάχτυλά τους για να μην αφήσουν ίχνη, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Στο βαθμό που η αστυνομία μπορεί να πάρει αποτυπώματα από όλα τα δάχτυλα, και ακόμη και από ολόκληρο το χέρι, θα πρέπει κανείς σχεδόν να ακρωτηριαστεί αν θέλει να είναι σίγουρος ότι δε θα αφήσει αποτυπώματα.

Πηγή:SCIENCE ILLUSTRATED

ΧΙΟΝΙ,ΓΑΤΕΣ,ΓΑΡΓΑΛΗΤΟ,

Γιατί το χιόνι είναι λευκό;
Το φως που πέφτει στο χιόνι αντανακλάται από τους μικρούς παγοκρυστάλλους, οι οποίοι δεν απορροφούν σχεδόν καθόλου φως. Όταν το φως φτάνει στο μάτι, όλα τα χρώματα της ίριδας είναι παρόντα  και έτσι το φως γίνεται αντιληπτό ως λευκό.

Μισούν οι γάτες το νερό;

Δεν αληθεύει ότι όλες οι γάτες απεχθάνονται το νερό. Ένα παράδειγμα για του λόγου το αληθές είναι η τουρκική γάτα Βαν, που ζει στις όχθες της λίμνης Βαν, στη νοτιοανατολική Τουρκία. Αυτό το είδος λατρεύει το υγρό στοιχείο και δε διστάζει, μάλιστα, να βουτάει στα νερά της λίμνης.

Το γεγονός ότι πολλές οικόσιτες γάτες διατηρούν μια προβληματική σχέση με το νερό είναι πιθανότατα ζήτημα κρύου και ζέστης. Το τρίχωμα της γάτας είναι πολύ ξηρό, και έτσι, όταν έρθει σε επαφή με το νερό, μουσκεύει αμέσως, με αποτέλεσμα να χάνει τις θερμομονωτικές του ιδιότητες.

Για τις γάτες που ζουν σε τροπικές περιοχές αυτό δεν είναι μεγάλο πρόβλημα. Όμως, οι γάτες που ζουν σε εύκρατες ζώνες δεν έχουν την πολυτέλεια απώλειας θερμότητας με τέτοιο τρόπο. Φαίνεται μάλιστα ότι υπάρχει μια τάση, όσο πλησιάζουμε στον ισημερινό, τόσο πιο πολύ να χαίρονται οι γάτες το νερό.

Οι οικόσιτες γάτες προέρχονται από πολλές διαφορετικές άγριες φυλές. Όσες κατάγονται από την ευρωπαϊκή αγριόγατα και ζουν σε εύκρατες περιοχές έχουν κληρονομήσει τη φοβία για το νερό από τους προγόνους τους. Αυτό ισχύει ακόμη και αν έχουν μετακομίσει σε πιο θερμά μέρη. Οι περισσότερες γάτες που συναντάμε στα δικά μας γεωγραφικά πλάτη προέρχονται από την ευρωπαϊκή αγριόγατα, και γι’ αυτό κρατούν τις αποστάσεις τους από το μπάνιο. Άλλες φυλές, όμως, κατάγονται από τη αφρικανική αγριόγατα της Νουβίας, η οποία προέρχεται από τις ερήμους της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και δε φοβάται το νερό. Επίσης, παίζει ρόλο και η συνήθεια. Οι γάτες, π.χ., που παίρνουν μέρος σε καλλιστεία ζώων πρέπει να ανέχονται το μπανιάρισμα σε τακτά διαστήματα – κάτι που επιτυγχάνεται, αν το έχουν συνηθίσει από μικρή ηλικία.

Γιατί δε μπορούμε να γαργαληθούμε μόνοι μας;

Επιστήμονες διεξήγαγαν τομογραφίες του εγκεφάλου για να διαπιστώσουν τι ακριβώς συμβαίνει στον εγκέφαλο ενός ανθρώπου όταν γαργαλιέται. Οι συμμετέχοντες στο πείραμα τοποθετήθηκαν σε τομογράφο, ενώ ένα ρομπότ γαργαλούσε την παλάμη τους. Το ρομπότ μπορούσε να ενεργοποιηθεί είτε από τους επιστήμονες είτε από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Κατόπιν, οι ερευνητές μελέτησαν τις διαφορές στις αντιδράσεις του εγκεφάλου σε ένα αναμενόμενο και ένα μη αναμενόμενο γαργαλητό.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ιδιαίτερη αίσθηση του γαργαλητού εμφανίζεται στον εγκεφαλικό φλοιό. Αν, όμως, κάποιος προσπαθήσει να γαργαληθεί μόνος του, τότε η αίσθηση αυτή αμβλύνεται από σήματα που προέρχονται από την παρεγκεφαλίδα.

Το πείραμα απέδειξε ότι ο εγκέφαλος υποβαθμίζει την αυτόβουλη επίδραση, και κατά πάσα πιθανότητα το γαργαλητό (και το γέλιο που το συνοδεύει) έχουν σε μεγάλο βαθμό ως απαραίτητη προϋπόθεση την έκπληξη.

Πηγή:SCIENCE ILLUSTRATED